Zonnebrillen en hun volgelingen

De mensen kijken naar de indrukwekkend dikke boom,
en naar de ontzettend iele lila bloemetjes aan de voet.
De redelijk jonge donkerblonde vrouw kijkt
door haar zonnebril bewonderend op en neer en
klikt ijverig met haar kleine camera. Waarschijnlijk
beseft ze niet dat de plaatjes nog veel
nietszeggender zullen zijn. De man met zijn
zonnebril en zijn lange haar kijkt overal even
naar, met zo’n geïnteresseerde blik,
dat schijnt te horen. Een kindje ligt op de houten
trap rechts van de boom, uitgestrekt op zijn buik,
toekijkend door zijn zonnebril. Ik kijk ook toe vanaf
mijn houten bankje door mijn zonnebril. De kinderen
die dan komen rennen de trap op en af. Zij
wandelen, hoeven geen route te volgen.

“Luca, we can verstoppertje spelen.”

Best Wishes

Repetities en SO’s nakijken levert mij doorgaans menig glimlach op. Zo ook deze week. De leerlingen hadden een brief moeten schrijven. Situatieschets: je verblijft een paar weken bij een familie in Engeland om je Engels te verbeteren. Schrijf naar huis over het soort huis waarin je verblijft, de mensen en de huisregels.

De opdracht eindigde met: “Sluit af met ‘Best wishes’ en je naam”. Eén meisje had dit heel anders geïnterpreteerd dan bedoeld. Ze schreef: “My best wishes are that I a child of God are”. Hoewel de zin grammaticaal van geen kanten klopt, was dit toch één van de mooiste dingen die ik een leerling ooit heb zien schrijven.

Van iets andere aard was deze regel van een jongen, in dezelfde opdracht: “I live in a row house”. Ik woon in een ruziehuis? Hij bedoelde duidelijk rijtjeshuis, maar het zij hem vergeven dat hij het woord daarvoor (‘terraced house’) niet meer wist.

De leerlingen moesten ook schrijven over de huisregels. Een jongen maakte hierbij een klein foutje: “The rules are different here. The people here don’t go to church because they are not Christ.” Nee, natuurlijk niet. Maar toch weer een prachtzin voor mijn verzameling.