Zonnebrillen en hun volgelingen

De mensen kijken naar de indrukwekkend dikke boom,
en naar de ontzettend iele lila bloemetjes aan de voet.
De redelijk jonge donkerblonde vrouw kijkt
door haar zonnebril bewonderend op en neer en
klikt ijverig met haar kleine camera. Waarschijnlijk
beseft ze niet dat de plaatjes nog veel
nietszeggender zullen zijn. De man met zijn
zonnebril en zijn lange haar kijkt overal even
naar, met zo’n geïnteresseerde blik,
dat schijnt te horen. Een kindje ligt op de houten
trap rechts van de boom, uitgestrekt op zijn buik,
toekijkend door zijn zonnebril. Ik kijk ook toe vanaf
mijn houten bankje door mijn zonnebril. De kinderen
die dan komen rennen de trap op en af. Zij
wandelen, hoeven geen route te volgen.

“Luca, we can verstoppertje spelen.”

Best Wishes

Repetities en SO’s nakijken levert mij doorgaans menig glimlach op. Zo ook deze week. De leerlingen hadden een brief moeten schrijven. Situatieschets: je verblijft een paar weken bij een familie in Engeland om je Engels te verbeteren. Schrijf naar huis over het soort huis waarin je verblijft, de mensen en de huisregels.

De opdracht eindigde met: “Sluit af met ‘Best wishes’ en je naam”. Eén meisje had dit heel anders geïnterpreteerd dan bedoeld. Ze schreef: “My best wishes are that I a child of God are”. Hoewel de zin grammaticaal van geen kanten klopt, was dit toch één van de mooiste dingen die ik een leerling ooit heb zien schrijven.

Van iets andere aard was deze regel van een jongen, in dezelfde opdracht: “I live in a row house”. Ik woon in een ruziehuis? Hij bedoelde duidelijk rijtjeshuis, maar het zij hem vergeven dat hij het woord daarvoor (‘terraced house’) niet meer wist.

De leerlingen moesten ook schrijven over de huisregels. Een jongen maakte hierbij een klein foutje: “The rules are different here. The people here don’t go to church because they are not Christ.” Nee, natuurlijk niet. Maar toch weer een prachtzin voor mijn verzameling.

 

Laat Maar

Ze klimt in een toren. Vrijwillig. Niemand zegt dat ze het moet doen. Ze laat zich opsluiten: “Twee keer per dag water en brood en appels, wel nog graag een warme maaltijd, Jack,” zegt ze nog voordat de deur dichtgaat. Haar raam kan open en er is zonneschijn en een bos en vogels die ze kan volgen – alleen met haar ogen. Van de schemering wordt ze treurig, dus doet ze tijdig haar zware gordijnen dicht. Na het eten gaat ze nog even schrijven. Soms lezen, maar daar wordje ook vaak treurig van. Daarna legt ze zich neer op haar bed, vlak onder het raam.

Doornroosje sliep.

Naast haar lag een brief:

‘Niet wakker kussen.

Onder geen voorwaarde.

Ook niet na honderd jaar.’ 

“Doe geen moeite. Doe geen moeite,” zou ze gezegd hebben als hij haar in een onbewaakt ogenblik ontwaakt had gevonden. Maar ze slaapt. Daar heeft ze ervaring mee. Nu zegt de brief het. Laat maar. Ga maar. 

Wat zal ik doen? dacht de prins. Zal ik weggaan?

Of zal ik haar kussen en denken dat zij het niet zo bedoelt?

Ik ben zo moe, zo dodelijk vermoeid…

Ze kan hem horen ademhalen. Ze kan hem niet horen denken. Zou hij het denken? “Zal ik het doen?” Als hij het niet doet, zal hij het nooit weten. Ze hoort zijn voetstappen. Ze wijken.

Doornroosje gluurde door haar wimpers.

Met de grootst mogelijke moeite haalde ze langzaam

en regelmatig adem.

Ze zag de deur dichtgaan,

hoorde de treden van de trap –

zo moe, zo pijnlijk vermoeid, elke stap – 

Nu kan ze kijken. Voorzichtig, want hij moet haar wakker maken. Niet zijzelf, dat mag niet. “Keer om! Kijk dan!” Ze zegt het niet. Zal ze onrustig zijn? Omdraaien? Zuchten? Nee, dat kan niet. Hij heeft immers niets gedaan. Ze hoort hem gaan. 

en haar hart werd verscheurd.

– Op basis van “Doornroosje” – Toon Tellegen 

Two On One Cap

Sometimes my pupils make me laugh. Quite often actually. Today I was marking tests, and one answer made me smile so much. 

The question was: 
'The computer doesn't start up. It always gives trouble! What do you say?'

The idea was that the pupils would reply with: 
'It never seems to work!' - a phrase they had learned. However, this boy wrote down: 
'It never started quickly.'
Patient young man! 

The extra assignment also yielded funny results. They had to write about their family and how/where they lived. One boy wrote: 

'I live in a two on one cap house.'
He meant: 'I live in a semi-detached house.'
The Dutch word for 'semi-detached' is 'twee onder een kap', meaning 'two under one roof'. 
I can see how he got to this creative phrase. 

Stel

 

Het kan gebeuren dat je erin zit

En je verwacht dat over een paar

Minuten, zo, het vertrek er zal zijn.

Even wachten is nooit zozeer erg, maar

Nu vind je het wel buitensporig lang

Duren en je loopt naar de deur en ziet

En hoort en voelt precies met een schok hoe

Het treinstel wat jij bedoelde wegrijdt.

Je beseft dat goede bedoelingen

Altijd nagekeken moeten worden. 

Vaarwater

Ik wou nog vragen of

Je zin had om

Nee laat ook maar

Hoe ik het bedoel

Dat kan ik toch niet

Precies zeggen zo

Dat ik misschien

Best met je zou willen

Praten of gewoon

Wandelen of drinken

Ergens in een steegje

Nee dat klinkt ook raar

Ik wil je niet in je

Vaarwater zitten

Hoe doe je dat eigenlijk

Dat kan ook al niet

Dan verdrink je toch

Maar begrijp je

Ik zou het best volhouden

Niet even maar

Maar een paar uur daar

Met elkaar praten

Jezelf uitlaten

Niets laten

Ask Your Wife

Look what I found. At http://failblog.org. Unfortunately I don't have a wife. :-P