Zonnebrillen en hun volgelingen

De mensen kijken naar de indrukwekkend dikke boom,
en naar de ontzettend iele lila bloemetjes aan de voet.
De redelijk jonge donkerblonde vrouw kijkt
door haar zonnebril bewonderend op en neer en
klikt ijverig met haar kleine camera. Waarschijnlijk
beseft ze niet dat de plaatjes nog veel
nietszeggender zullen zijn. De man met zijn
zonnebril en zijn lange haar kijkt overal even
naar, met zo’n geïnteresseerde blik,
dat schijnt te horen. Een kindje ligt op de houten
trap rechts van de boom, uitgestrekt op zijn buik,
toekijkend door zijn zonnebril. Ik kijk ook toe vanaf
mijn houten bankje door mijn zonnebril. De kinderen
die dan komen rennen de trap op en af. Zij
wandelen, hoeven geen route te volgen.

“Luca, we can verstoppertje spelen.”

Best Wishes

Repetities en SO’s nakijken levert mij doorgaans menig glimlach op. Zo ook deze week. De leerlingen hadden een brief moeten schrijven. Situatieschets: je verblijft een paar weken bij een familie in Engeland om je Engels te verbeteren. Schrijf naar huis over het soort huis waarin je verblijft, de mensen en de huisregels.

De opdracht eindigde met: “Sluit af met ‘Best wishes’ en je naam”. Eén meisje had dit heel anders geïnterpreteerd dan bedoeld. Ze schreef: “My best wishes are that I a child of God are”. Hoewel de zin grammaticaal van geen kanten klopt, was dit toch één van de mooiste dingen die ik een leerling ooit heb zien schrijven.

Van iets andere aard was deze regel van een jongen, in dezelfde opdracht: “I live in a row house”. Ik woon in een ruziehuis? Hij bedoelde duidelijk rijtjeshuis, maar het zij hem vergeven dat hij het woord daarvoor (‘terraced house’) niet meer wist.

De leerlingen moesten ook schrijven over de huisregels. Een jongen maakte hierbij een klein foutje: “The rules are different here. The people here don’t go to church because they are not Christ.” Nee, natuurlijk niet. Maar toch weer een prachtzin voor mijn verzameling.

 

Laat Maar

Ze klimt in een toren. Vrijwillig. Niemand zegt dat ze het moet doen. Ze laat zich opsluiten: “Twee keer per dag water en brood en appels, wel nog graag een warme maaltijd, Jack,” zegt ze nog voordat de deur dichtgaat. Haar raam kan open en er is zonneschijn en een bos en vogels die ze kan volgen – alleen met haar ogen. Van de schemering wordt ze treurig, dus doet ze tijdig haar zware gordijnen dicht. Na het eten gaat ze nog even schrijven. Soms lezen, maar daar wordje ook vaak treurig van. Daarna legt ze zich neer op haar bed, vlak onder het raam.

Doornroosje sliep.

Naast haar lag een brief:

‘Niet wakker kussen.

Onder geen voorwaarde.

Ook niet na honderd jaar.’ 

“Doe geen moeite. Doe geen moeite,” zou ze gezegd hebben als hij haar in een onbewaakt ogenblik ontwaakt had gevonden. Maar ze slaapt. Daar heeft ze ervaring mee. Nu zegt de brief het. Laat maar. Ga maar. 

Wat zal ik doen? dacht de prins. Zal ik weggaan?

Of zal ik haar kussen en denken dat zij het niet zo bedoelt?

Ik ben zo moe, zo dodelijk vermoeid…

Ze kan hem horen ademhalen. Ze kan hem niet horen denken. Zou hij het denken? “Zal ik het doen?” Als hij het niet doet, zal hij het nooit weten. Ze hoort zijn voetstappen. Ze wijken.

Doornroosje gluurde door haar wimpers.

Met de grootst mogelijke moeite haalde ze langzaam

en regelmatig adem.

Ze zag de deur dichtgaan,

hoorde de treden van de trap –

zo moe, zo pijnlijk vermoeid, elke stap – 

Nu kan ze kijken. Voorzichtig, want hij moet haar wakker maken. Niet zijzelf, dat mag niet. “Keer om! Kijk dan!” Ze zegt het niet. Zal ze onrustig zijn? Omdraaien? Zuchten? Nee, dat kan niet. Hij heeft immers niets gedaan. Ze hoort hem gaan. 

en haar hart werd verscheurd.

– Op basis van “Doornroosje” – Toon Tellegen 

Two On One Cap

Sometimes my pupils make me laugh. Quite often actually. Today I was marking tests, and one answer made me smile so much. 

The question was: 
'The computer doesn't start up. It always gives trouble! What do you say?'

The idea was that the pupils would reply with: 
'It never seems to work!' - a phrase they had learned. However, this boy wrote down: 
'It never started quickly.'
Patient young man! 

The extra assignment also yielded funny results. They had to write about their family and how/where they lived. One boy wrote: 

'I live in a two on one cap house.'
He meant: 'I live in a semi-detached house.'
The Dutch word for 'semi-detached' is 'twee onder een kap', meaning 'two under one roof'. 
I can see how he got to this creative phrase. 

Stel

 

Het kan gebeuren dat je erin zit

En je verwacht dat over een paar

Minuten, zo, het vertrek er zal zijn.

Even wachten is nooit zozeer erg, maar

Nu vind je het wel buitensporig lang

Duren en je loopt naar de deur en ziet

En hoort en voelt precies met een schok hoe

Het treinstel wat jij bedoelde wegrijdt.

Je beseft dat goede bedoelingen

Altijd nagekeken moeten worden. 

Vaarwater

Ik wou nog vragen of

Je zin had om

Nee laat ook maar

Hoe ik het bedoel

Dat kan ik toch niet

Precies zeggen zo

Dat ik misschien

Best met je zou willen

Praten of gewoon

Wandelen of drinken

Ergens in een steegje

Nee dat klinkt ook raar

Ik wil je niet in je

Vaarwater zitten

Hoe doe je dat eigenlijk

Dat kan ook al niet

Dan verdrink je toch

Maar begrijp je

Ik zou het best volhouden

Niet even maar

Maar een paar uur daar

Met elkaar praten

Jezelf uitlaten

Niets laten

Ask Your Wife

Look what I found. At http://failblog.org. Unfortunately I don't have a wife. :-P

Lol met een streepje door de O

Je weet wel. Løl. Zo dus ja. Een ontzettend veelzijdig woord. Wat moeten we daar nou mee?

“Heee, lullo!”* Huisgenoot A arriveert en wordt hartelijk verwelkomd door huisgenoot B.

“Lul niet man!” Huisgenoot A probeert huisgenoot B gemoedelijk duidelijk te maken dat hij zwetst.

“Dat was wel een lullige opmerking ja,” zei ik door de telefoon.

“Lullo!” roept de jongen met de pet op straat tegen een voorbij fietsende onbekende andere jongeman.

“Lul niet man!” zegt de jongen met de pet op straat tegen een voorbij lopende meneer die hem aanspreekt op het lukraak weggegooide blikje.

“Doe niet zo lullig tegen die man, man,” zeg ik tegen de jongen met de pet op straat, want ik vind het nergens op slaan, hoe hij lult.

* Doorhalen dan wel vervangen wat niet gepast is. 

Vrijgeschreven

Jezus schrijft in het zand. Wat precies, dat ziet niemand. Hij zit met Zijn rug naar hen toe. De vrouw staat er hulpeloos bij. Ze voelt zich bekeken. Dat is ze wel gewend, maar niet op deze manier. Dan kijkt Jezus op. Hij zegt tegen haar: “Het geeft niet hoor, wat je gedaan hebt. Iedereen maakt weleens fouten, maar daar gaan we niet over oordelen. Ga maar gauw.” Dan richt hij zich tot de Farizeeërs: “Doe niet zo moeilijk, jullie! Iedereen heeft zijn eigen standaard, en probeert goed te handelen. Jullie moeten niet proberen haar aan jullie maatstaven te laten voldoen. Ga nu maar.” En Hij schrijft weer verder.

De vrouw loopt weg, enigszins aarzelend. Raar, hoe die Jezus doet. Ze dacht dat Hij grote dingen zei. Ontzettend boos kon worden, maar ook kon genezen. En iets met vergeving. Daar had ze nu niets van gemerkt. En Hij leek het helemaal niet erg te vinden, dat. Terwijl ze het zelf, nou ja, toch niet fijn vond, hoe het ging. Zoveel mannen.

Jezus schrijft in het zand. Hij heeft de beschuldiging gehoord. Hij laat ze nog even doorrazen. De stenen hebben ze al in de hand. Op heterdaad betrapt op overspel. De vrouw staat hulpeloos in het midden. Schuldig, en onbeschut. “Mozes zegt dat zij gestenigd moet worden!” schreeuwt één van de eerwaarde heren. “Gooi die steen dan maar. Maar alleen als je zelf zonder zonde bent,” is Jezus’ antwoord. De wetgeleerde laat zijn arm zakken. Alle gezichten verstrakken. Eén voor één druipen ze af. De oudsten eerst. Dan schrijft Hij weer verder. Een hele lijst.

Uiteindelijk kijkt de man die overal geroemd en gelasterd wordt weer op naar haar. Ze durft Hem niet echt aan te kijken, maar Hij lijkt erom te vragen. “Je leeft nog?” vraagt Hij. “Hebben ze je niet veroordeeld?” “Nee meneer,” antwoordt ze, opgelucht maar toch ook opgelaten. “Dan veroordeel ik je ook niet,” zo klinken plots de verlossende woorden. “Ga nu maar. Maar zondig niet meer.”

De vrouw loopt weg. Ze voelt zich bevreemd maar ook bevrijd. Nee, Hij vond het niet goed, wat ze gedaan had; gelukkig niet. Hij begreep hoe erg het was, maar ook hoe gevangen zij zat. Niet weggewuifd, wel vergeven. Vergeven! Nu gebruikt ze het woord zelf! Zou dit dan? Ja, dit moet zijn wat ze bedoelden, al die mensen. Vergeving. Haar schuld heeft Hij ver weg geschoven, haar leven teruggegeven.

Jezus staat nu ook op. Met Zijn voet veegt Hij de woorden uit.

Love Your Flaws

On Tuesday we had our two-weekly small group gathering. We planned to tackle 1 Corinthians 13 and 14, and I expected we’d be done with chapter 13 within minutes, because it’s so well-known. Nothing was less true, since we spent all evening thinking about love as portrayed in that chapter.

At some point we got talking about our personalities, and our flaws. Someone remarked that we’d probably all want God to take away our bad characteristics. We all agreed; indeed we wanted God to take away our flaws in the blink of an eye.

But he doesn’t. Why not? Why did Peter have this tendency to rashness? He said some pretty stupid things for an apostle-to-be. Why was Thomas such a stubborn skeptic? That’s not really handy when facing a resurrected Saviour, right? These qualities can’t be very useful to Jesus. They can even be very disturbing: “Go away from me, Satan!” Jesus said to Peter when in his rashness he was opposing Jesus’ death.

Jesus doesn’t take our bad qualities away. But he does do something. He changes them into good ones. He turns water into wine – and good stuff too. C.S. Lewis once said that “badness is only spoiled goodness”. So very true; our character flaws are only good qualities spoiled by sin and Satan. But it means God doesn’t have to completely take away these qualities of ours – instead he gradually changes them into good ones so that we become more and more the image of his Son.

Peter was the one who denied Christ; he was the one who wanted to prevent Jesus’ death. But he also was the one who confessed that he believed that Jesus was the Son of the living God. He was the one who said he wouldn’t leave Jesus, because he had the words of life – and where else should they go? Peter is the apostle who makes this amazing speech with Pentecost. He heals people. God clearly uses his boldness, his enthusiasm, and takes away the bad side of it – his rashness. God uses Mary’s quietness because it makes her a good listener; he uses Thomas’ scepticism because it will make him search for more proof. He turns all our flaws into fantastic qualities.

So we should offer up our lives in spirit and truth, and ask:

Jesus, what can I give

What can I bring

To so faithful a friend

To so loving a king?

Leave everything at his feet, including your flaws. Jesus conquered sin and death, so don’t think he can’t use them. Remember that “we know that in all things God works for the good of those who love him, who have been called according to his purpose” (Romans 8:28). God can even use your mistakes.

Boomsma in z'n hemd

Vanmorgen zat ik heerlijk in de trein mezelf op te vouwen en De Pers te ontvouwen. Op pagina drie word je plots geconfronteerd met een foto van de knappe EO-man met daaronder het volgende:

Adamskostuum

EO schorst Arie Boomsma

De EO heeft zijn boegbeeld Arie Boomsma voor de komende drie maanden geschorst. Aanleiding zijn nog niet gepubliceerde foto’s in het maandblad Linda waarop de presentator schaars gekleed te zien is. Ex-fotomodel Boomsma presenteert bijna dagelijks radio- en televisieprogramma’s voor de EO, maar mag dat de komende tijd niet meer doen.

Mijn eerste reactie was: eigenlijk wel fijn; hij was toch de boel al flink overhoop aan het halen samen met Andries, door zijn weinig christelijke geluid in de schepping vs. evolutie-discussie (zoek hem even op in De Wereld Draait Door). Ik maak me behoorlijk zorgen over de EO, en hij is een van de aanleidingen daartoe. Maar dat heeft niks met fotoshoots te maken.

Dus wat is er nu erg aan een man in een onderbroek (zoiets stel ik me in ieder geval voor)? In het zwembad maak ik ook geen bezwaar tegen “schaars geklede mannen”. Ik kan weinig redenen bedenken, maar wel tegen schaars gekleed zijn in de Linda. De oversekste politiek van deze mevrouw en haar blaadje vallen buiten de policy van de EO, vermoed ik. Daarom is het correct dat de EO straffe maatregelen treft.

Dit vervelende voorval geeft de EO de kans te laten zien dat zij wel degelijk standpunten hebben en niet met elk fris windje meewaaien. Niet iedereen is daar blij mee. Deze reactie vond ik op Arie’s weblog:

Hallo Arie,

Wat jammer dat je de komende maanden niet te horen bent op radio & t.v. Sinds jouw komst naar de EO, ben ik vaker naar de EO gaan kijken en luisteren. Ik had de indruk dat deze omroep eindelijk wereldser zou worden. Helaas doen ze nu een stap terug. Jammer. Veel sterkte in de komende maanden.

Wil de EO wereldser worden? De wereld draait door, en de EO draait vaak mee. Wat mij betreft werd het wel tijd dat duidelijk gemaakt werd dat ze niet met alle winden meedraaien. Terugdraaien is namelijk lastig voor een publieke omroep, zoals Andries Knevel inmiddels ook zal weten.

Maar ik eh, ga denk ik wel even kijken hoe “erg” het nou echt is in de Linda. Maar niet kopen natuurlijk, want dan haal ik de zonde in huis, en dat kan niet. Arie blijft buiten. Niet in de kou, wel in de hoek. Maar daar krijgt hij wel warme kleren aan. De EO mag hem niet in zijn hempie laten staan. 

Language Problems

Here’s an excerpt from a conversation me and a bilingual friend had recently. I can’t remember what we were talking about, but it doesn’t matter the faintest bit.

* Friend: “I can’t even say this in English.”

- Me: “Then use another language.”

* Friend: “I don’t have much choice have I.”

- Me: “Pick and choose, exclude English.”

I wonder how many people think this type of conversation is funny. I love situations like these. 

For whoever looks away

If Jesus had not died, we would not have had Christianity today. The world would not have been shaped by Jesus’ words as it is now. We wouldn’t have said “do not throw your pearls to pigs”. We wouldn’t have talked about the speck of sawdust in our brother’s eye (and even less about the plank in our own eye). Art – what would art have been like without Christian influences and images? What would poetry have been without the Bible? (Right now I wonder how poetry functions in Islam – whether it is OK to write Quran-based poems.)

If Jesus hadn’t lived, taught and died, we would still have had Judaism like we now know it. Or maybe it would have been more extreme. In Jesus’ days, it already had turned pretty extreme. The Pharisees had invented about a thousand extra laws that had to be kept most punctually. Jesus’ behaviour and words were quite upsetting to them. He turned their money tables, called them vipers’ brood.

If Jesus hadn’t condemned the Jews’ hypocrisy and taught that God wants “mercy, not sacrifice,” his followers wouldn’t have spread his revolutionary words all over the earth. We’d be stuck with a stale version of Judaism that no longer made sense to the world – we’d only have an isolated religious warring nation to look at, as a rare breed.

Instead, we are now stuck with Christianity – a religion that is very much not isolated; a bunch of wildly enthusiastic (sometimes less so) followers of this man Jesus Christ. They say they want to live like he did and obey his words. They claim they are free and truly alive through his death. Many foolish mistakes and cruelties have been committed in the name of Christianity, yet those can’t kill it off.

Fortunately not. We need Christianity. For the buildings. For the paintings. For the poems. For the proverbs. For the Easter Eggs.

And for the reckless ones. For those helping North Koreans over the border. For those sailing and saving on Mercy Ships. For those seeing lonely people. For all those who sacrifice. For all those people who have learned to look at the cross first, and then at themselves.

You may want to read this: http://www.guardian.co.uk/world/2005/sep/12/religion.uk/print.

Stationary

Utrecht Central Station, 6:38pm, 27^th of February 2009

I am sitting on one of the black iron benches in the centre of the departure hall. It’s a wonderful place. I sit in view of the big blue arrival schedule. Many people stand in the space between me and the board, trying to find their train departure time. Without exception, the people looking up have their mouths half open. I guess they are unaware of it. Because they have their heads tilted you can look straight into their mouths. If you stand in front of them, that is, which I don’t.

[I’m taking a Burger King order by phone for my friend – and I’m hungry too, but right now I like being hungry – it makes me feel more alive – my friend can’t choose his burger – I’m having great fun spelling out his order and commenting on every detail of it including his flawed pronunciation of the word vanilla. I’d be ashamed to order a vanilla milkshake the way he pronounces it, and will order it in my own fashion. He has nothing to say in this matter.]

The man sat on my right (a different bench, other side of the bin) is taking is shoe off to pull up his sand-coloured sock. A bit later I have an amusing conversation with the lady on my left, the man who changes the bin liners and the sock man. The bin man wears a fluorescent yellow jacket with his company name, ‘Robbers’. I tell the lady and the bin man I find this funny because of the English meaning of the word. I tell them it means something like Dutch ‘zakkenroller’ (literally ‘bag roller’), at which the lady says: ‘But he is a ‘zakkenroller’! And indeed the man is just unrolling a blue bin bag. ‘It’s pronounced differently, not the same. Different,’ he says, but smiles. And answers his phone.

I’ve had three different people sat left of me – a quiet man now, with a not too clean light beige coat, and a Kiosk coffee in his hand. I need to run and get our dinners now – mine will be a salad from the AH, by the way. I hope I can manage within 15 minutes. 

Ruled Rulers

Can we kill oysters to redeem their pearls? Can we slay mountains to grab the gold? Should we milk cows because we can? Should we open up all the secrets creation hides?

Maybe it’s like this. Not everything that’s beautiful is meant to be grabbed by us. Maybe some things are just meant to be gazed at. I think the l’art pour l’art movement was quite right: beauty is there for the sake of beauty. Not for your sake. Subjecting the earth does not have to mean using the earth for our sakes only. Some things are just not to be touched, since otherwise we’d do damage to nature. But we are allowed to marvel at their beauty; to reach out but not hold these holy things. We can look at a glimmering fish swimming in the brook; but we know we shouldn’t hold it, for we would only damage its tender scales.

We have become like little children who want to touch and hold and eat everything that glimmers or looks edible. We dig holes wherever we think we can find something we can use; we devour whatever can be eaten; we adorn ourselves with everything that might make us look prettier (and the earth more devastated).

I’m guessing this is not what God meant when he made us “a little lower than the heavenly beings” (Psalm 8:5). He crowned us “with glory and honour”, but we thought we’d add a little to that. We want to dress up, to be God’s apes. But this is not what God intended for us. This “grab ‘n go” attitude is plainly the phenotype of original sin. Egoism. I want to play God. I want to rule the world my way. We don’t merely subject it – we suppress it.

We Are So Ungrateful. “In putting everything under him [man], God left nothing that is not subject to him” (Hebrews 2:8b, italics added). Man, he made us kings straight away! Yet we thought a revolt would be more exciting. (It was, in a bad sense.) Which is why “at present we do not see everything subject to him” (2:8c). What an understatement. Paul is being all too kind to us here. God made us “ruler over the works of [his] hands” (Psalm 8:6), but instead we are being ruled.

Fortunately, we then get “Jesus, who was made a little lower than the angels” as well (Hebrews:2:9a). Fortunately, he’s been doing quite well as a ruler: he is “now crowned with glory and honour” (2:9b). Unfortunately, he had to suffer death for that. So that, fortunately, “by the grace of God he might taste death for everyone,” (2:9c) and bring “many sons to glory” (2:10a). Do I need to add we don’t quite deserve such a royal treatment? Crowns for free. 

A Bucket of Dust

Let's follow convention; I'll try and explain the title of this blog. Honestly, I just picked one of my favourite phrases and it turned out most had been claimed as titles already. And googling for "bucket of dust" told me that I hadn't been the only one to invent this phrase. But well. I'll give my explanation for choosing it. 

There is this verse in Isaiah 40 where the prophet compares the nations to a drop in a bucket and as dust on the scales: 

Surely the nations are like a drop in a bucket; they are regarded as dust on the scales; he weighs the islands as though they were fine dust.

I am just one speck of dust on God's scales, in my turn filling a little bucket with dust. I'm glad God left so much dust for me to gather. 

Can I wear pearls?

I’m alright with taking Genesis 1 seriously. Literally, I mean – as an historic account of how God created the world and the universe in six days. But when I get to verse 28 I get into trouble. God is speaking to Adam and Eve here:

“God blessed them and said to them, ‘Be fruitful and increase in number; fill the earth and subdue it. Rule over the fish of the sea and the birds of the air and over every living creature that moves on the ground.’” 

Now I have no problems with God’s blessing them, or with the challenge to increase in number and fill the earth. But then we get to the subduing and ruling part. We seem to have had some difficulties interpreting these words. Ruling over the fish of the sea and the birds of the air must mean that we clip chicken’s wings so they can’t run away from our rule, and to scrape the ocean floor to make sure no fish escapes. We have interpreted “subduing the earth” as “how to make it as profitable to us as possible”.

I am typing this blog on a laptop that probably cost quite some natural resources. I just ate three sandwiches with fried eggs. The bread came from a paper bag; I fried the eggs in a Teflon frying pan. They make me doubt what God meant the subduing of the earth to be like. The way we use natural resources and treat animals is quite beastly; but how did God want us to cultivate the earth? Didn’t God want us to discover gold is beautiful, oil is useful, cocoa beans are great provided we make them go through the right process? But mining is harmful to nature; same for winning oil.

So should I become a vegetarian? I don’t feel like it, and after all God killed the first animal (which is not a joke, it shows how big the curse on creation is). Should I throw away my laptop, which is made of plastic and other not particularly environmentally friendly materials? I’d lose half my life. Should I stop drinking wine (it comes in glass bottles)? Even less joy left.

I’m at a loss. Did God want us to wear gold necklaces? To kill oysters for the pearls? To use laptops and plastic bags? To wear glasses? To build ships? Well, at least we can be sure about the last one. After all, it wasn’t Noah’s idea to build the ark.