Vrijgeschreven

Jezus schrijft in het zand. Wat precies, dat ziet niemand. Hij zit met Zijn rug naar hen toe. De vrouw staat er hulpeloos bij. Ze voelt zich bekeken. Dat is ze wel gewend, maar niet op deze manier. Dan kijkt Jezus op. Hij zegt tegen haar: “Het geeft niet hoor, wat je gedaan hebt. Iedereen maakt weleens fouten, maar daar gaan we niet over oordelen. Ga maar gauw.” Dan richt hij zich tot de Farizeeërs: “Doe niet zo moeilijk, jullie! Iedereen heeft zijn eigen standaard, en probeert goed te handelen. Jullie moeten niet proberen haar aan jullie maatstaven te laten voldoen. Ga nu maar.” En Hij schrijft weer verder.

De vrouw loopt weg, enigszins aarzelend. Raar, hoe die Jezus doet. Ze dacht dat Hij grote dingen zei. Ontzettend boos kon worden, maar ook kon genezen. En iets met vergeving. Daar had ze nu niets van gemerkt. En Hij leek het helemaal niet erg te vinden, dat. Terwijl ze het zelf, nou ja, toch niet fijn vond, hoe het ging. Zoveel mannen.

Jezus schrijft in het zand. Hij heeft de beschuldiging gehoord. Hij laat ze nog even doorrazen. De stenen hebben ze al in de hand. Op heterdaad betrapt op overspel. De vrouw staat hulpeloos in het midden. Schuldig, en onbeschut. “Mozes zegt dat zij gestenigd moet worden!” schreeuwt één van de eerwaarde heren. “Gooi die steen dan maar. Maar alleen als je zelf zonder zonde bent,” is Jezus’ antwoord. De wetgeleerde laat zijn arm zakken. Alle gezichten verstrakken. Eén voor één druipen ze af. De oudsten eerst. Dan schrijft Hij weer verder. Een hele lijst.

Uiteindelijk kijkt de man die overal geroemd en gelasterd wordt weer op naar haar. Ze durft Hem niet echt aan te kijken, maar Hij lijkt erom te vragen. “Je leeft nog?” vraagt Hij. “Hebben ze je niet veroordeeld?” “Nee meneer,” antwoordt ze, opgelucht maar toch ook opgelaten. “Dan veroordeel ik je ook niet,” zo klinken plots de verlossende woorden. “Ga nu maar. Maar zondig niet meer.”

De vrouw loopt weg. Ze voelt zich bevreemd maar ook bevrijd. Nee, Hij vond het niet goed, wat ze gedaan had; gelukkig niet. Hij begreep hoe erg het was, maar ook hoe gevangen zij zat. Niet weggewuifd, wel vergeven. Vergeven! Nu gebruikt ze het woord zelf! Zou dit dan? Ja, dit moet zijn wat ze bedoelden, al die mensen. Vergeving. Haar schuld heeft Hij ver weg geschoven, haar leven teruggegeven.

Jezus staat nu ook op. Met Zijn voet veegt Hij de woorden uit.